Hakownica to ręczna broń palna, wzbogacona w XV w o hak, który służył do amortyzacji odrzutu gdy broń opierano o
blanki, płoty itp. Stąd nazwa - hakownica.
Hakownice miały różne wielkości - od ręcznych do wałowych, które były obsługiwane przez dwie osoby. Hakownica
jako broń odprzodowa odpalana była przez zapał znajdujący się na górze, w późniejszym okresie z boku lufy w jej tylnej części.
Hakownice nabijało się prochem czarnym w wielkości, zależnie od długości lufy i kalibru. Po wstępnym ubiciu za
pomocą stępla, wkładało się kawałek płótna lub pakuły jako przybitka utrzymująca ładunek na miejscu i wzmagająca efekt sprężenia gazów
prochowych. Następnie umieszczano ołowianą kulę, (tudzież kawałki gwoździ), którą również przybijano kawałkiem materiału.
Dane techniczne
Poniżej znajduje się rysunek techniczny hakownicy zaprojektowanej i używanej od 12 lat przez nasze bractwo.
RYS
Cechą charakterystyczną hakownicy jest panewka, która jest umieszczona w pewnej odległości od tylnej ścianki komory
prochowej, oraz tzw. komora bezpieczeństwa. Hakownice umieszcza się na łożu drewnianym i mocuje się za pomocą dwóch wyciętych z
blachy pasków (grubość blachy: 1 - 1,5 mm).
Jeśli chcesz się czegoś więcej dowiedzieć o hakownicy i prochu zapraszam na stronę
Zgromadzenia Rycerzy Gdańskich - warto !!!
Tok postępowania przy odpalaniu hakownicy: (100% - zadziałania)
1. Proch należy naładować do 1/3 długości lufy
2. Resztę przestrzeni wypełnić papierem (polecam toaletowy ;-)
3. Wziąć wiertełko 3mm i powiercić w panewce
4. Do panewki wsypać proch dokładnie go ubijając czymś ostrym np. igłą
5. Na wierzch panewki skruszyć siarkę z zapałki
6. I można ją odpalać - jeśli wszystko jest spełnione to huk gwarantowany - naprawdę mocno daję (kaliber 20 mm).
Uwaga:
Nie celujcie w nikogo, bo papierem dostać - to boli, a bije daleko (polecam kont 45° wzwyż)
Bractwo jednak napomina, że za skutki wszelakie powstałe przy wykonywaniu, tudzież używaniu powyższego ekwipunku
odpowiedzialności żadnej nie ponosi.
